Başı dumanlı dağdır insan!

1 dk okuma süresi


4
8 Paylaşım, 4 puan
Başı dumanlı dağdır insan
Başı dumanlı dağdır insan

İnsanoğlu doğdu, çocuk oldu ve büyüdü. Okullar okudu hayalindeki işe sahip oldu. Evleri, arabaları oldu. Sevenleri etrafında hiç eksik olmadı. Evlendi çocuk sahibi oldu. Varmak istediği noktadaydı belki. Belkide daha fazlasına sahip olmak istedi. Doğru ya insan pek doyumsuzdur; hep daha fazlasına sahip olmak ister. Unuttu benliğini, unuttu yaradılış gayesini. Heva ve hevesleri öyle çoktu ki kapıldı nefsinin girdabına, döndükçe girdabın çevresinde tutunmayı unuttu varlık sebebine. Kendinden uzaklaştıkça yabancılaştı özünden.

Seveni çoktu, beraber kahkahalara boğulduğu dostluklarına da diyecek yoktu. Ve bir gün planlamadığı bir şey oldu. Hayatının tüm planını yapmıştı oysa. Bunu neden yaşadı. O sahip olduğu araç kontrolünden çıktı taklalar attı en son bir kayalığa saplanıp durabildi. Gözünü açtı hastane odasında, gözünü açtı yeni hayata. Aylarca iyileşme umudu yoktu. Önce işi onu terk etti ardından dostları. Derken sevenleri ve nihayetinde ailesi… En acısını da “eşim” dediği terk edince yaşadı. Şu hayatta tutunabileceği ne varsa bir bir elinden kayıverdi. Bir uçurumdan düşerken elini attığı bütün dallar bir bir kırılıverdi.

Önce insanlara inancını yitirdi ve nihayetinde Allah’a olan inancı da yavaş yavaş yitmeye başladı. Yalnız kaldı insan yapayalnız. Kendinden vazgeçti insan. Ancak bilmediği bir şey vardı. Allah ondan vazgeçmemişti. Önce ona ayağa kalması için sebepler sundu. Sebeplere sarılması için ona şefkat verdi. Yeniden başlayabilecek umutlar verdi. Sarılabilmeyi öğrendi umut dallarına. İnanmayı başarması kolay değildi. Tereddütleri yüreğinde kaleler kurmuşken öyle kolay değildi yıkması. Ama ALLAH ondan vazgeçmedi; adım adım öğrenmesi için adım adım sebepler yarattı. Sebebin altındaki sebebi gösterdi.

Dalgalı sularda savrulan minik bir sandaldı insan. Fırtınanın dineceğine inanmayan, dalganın şiddetiyle parçalanan bir sandaldı insan. Şahidiydi Allah acılarının, güzel günler için onu hazırlıyordu, göremedi yaradılan. Bilemedi insan. Güzel günler içindi hayatındaki fazlalıklardan sıyrılışı. Sıyrılış acısız olur mu hiç? Tevekküldeydi insan, nihayetinde tefekkürdeydi. Tevafuğun bağrındaydı, teslimiyetteydi ruhu. Kışlar baharlara gebedir, bilincindeydi insan. Başı dumanlı yüce bir dağdır insan…


Nasıl Tepki Verirdiniz?

Beğen Beğen
23
Beğen
Mutlu Mutlu
13
Mutlu
Eğlenceli Eğlenceli
4
Eğlenceli
Üzgün Üzgün
1
Üzgün
Olamaz Olamaz
1
Olamaz
Kızgın Kızgın
0
Kızgın
Komik Komik
0
Komik
İlginç İlginç
1
İlginç

dergiCE üyeleri ne diyor?

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir